وقتی عاشق می شويم به نظر می رسد مغز ما طبيعی فعاليت نمی کند . کف دستانمان عرق می کند ، نفسهايمان بند می آيد ، به درستی نمی توانيم فکر کنيم و احساسی شبيه به اينکه پروانه ای در دلمان پر ميزند به مادست  می دهد. با اين همه اين احساس شگفت انگيز است . جرقه آن می تواند با چيزی به سادگی ديدن چشم ها ، لمس کردن دست ها،شنيدن موسيقی يا خواندن کتابی به وجود آيد.

عامل ايجاد اين تحريک، مولکول کوچکی موسوم به فنيل اتيل آمين است.اين مولکول همراه با دوپامين و نوراپی نفرين ميتواند يک حس نا معلوم ولی شادی آفرينی را که منجر به علاقه سير ناپذيری می شود ايجاد کند.ولی متاسفانه در اينجا محدوديت هايی به خاطر برخی بمباران انتقال دهنده های عصبی ناشی از برخی پاسخ دهنده های کسل کننده وجود دارد.

فنيل اتيل آمين ماده ای شيميايی طبيعی شبيه آمفتامين و دوپامين است که تجربه عالی عشق را برای ما فراهم می کند.

چيزی که توصيف عشق را مشکل می کند تلنگرهای اوليه آن در قشر جلوی مغزاست که انسان را قادر می سازد لذت بودن با شخصی خاص را ، حتی اگر تا آن زمان بک بار بيشتر او را ملاقات نکرده باشد ، برای خود پيش بينی کند. اگر اين تلنگرها به اندازه کافی قوی باشند به آن ((حافظه آينده)) گويند که درگير پاسخ به جنگ و گريزهای قديمی قسمت جلوی مغز و مسئول رفتارهای ناخواسته ای چون لکنت زبان، عياشی،لودگی و خنده های بلند به لطيفه های ديگران خواهد بود.اندورفينها که ساختاری شبيه به مرفين دارند بيشتر به ماده ای که می تواند در انسان احساس خوشی و شعف ايجاد کند شناخته شده اند. اين مواد به عشاق ، آرامش مشابهی می بخشد ولی نه در همان لحظات اول.

اندورفينها در مراحل اوليه جذب با تحريک تک ياخته های خاصی در مغز ميانی به شکل کاتاليزگر عمل کرده و آمفتامين های طبيعی قوی يعنی دوپامين و فنيل اتيل آمين را تحریک می کنند .آنها با فرمانهای خود در مغز فکر و خيال ها را طراحی می کنند ، هر فکرو خيالی را !!!!

بدون مقده می ریم سر اصل مطلب:

اگر قرار بود به جای دست بگویند چیز چگونه می شد؟

یه مثال رو با هم دنبال میکنیم:

تمام انسان ها اعم از زن و مرد ۲ چیز دارند که هر کدام ۵ انگشت دارد البته چیز زن ها معمولا ظریف تر و کوچکتر از چیز مرد هاست.نامزد ها و همسران علاقه مند به یکدیگر از هر فرصتی برای گرفتن چیز یکدیگر و فشردن آن از روی مهر و علاقه استفاده می کنند.افراد هنگام سلام و خداحافظی به یکدیگر چیز میدهند و گاهی چیز خود را به عنوان بای بای تکان می دهند.روزی مردی را دیدم که چیزش را با پارچه سفیدی بر گردت آویخته متوجه شدم که بنده خدا چیزش شکسته و آن را گچ گرفته و به گردن آویخته، یک روز هم در پارک دختری را دیدم که چیزه پسری را در چیزش گرفته و می فشرد.بعضی ها عادت دارند هنگام صحبت چیزشان را تکان دهند، بعضی ها هم هنگام دعوا چیز خود را جمع کرده و محکم بر صورت آدم می وبند.خلاصه چیز همه کار های انسان را انجام می دهدو زندگی بدون چیز خیلی سخت است همه باید قدر چیز خود را بدانند و از آن مراقبت کنند.یادتان باشد هنگام انجام بعضی کار های خشن حتما از چیز کشهای پلاستیکی استفاده کنند.والا کف و نوک چیزشان زبر می شود و ترک خواهد خورد و منظره بدی پیدا خواهد کرد.از اینکه سر شما را از مسائل چیزکی بدرد آوردم عذر می خواهم و چیز شما را صمیمانه می فشارم.

                                                                                         چیز علی به همراهتان

دنیــــــا را بــد سـاختند ...

کسی رو کــه تو دوسـش داری دوستـت نـدارد ...

کسی کــه دوستـت دارد تو دوستـش نـداری...

اونـی هم کــه تو او رو دوست داری و هم او تـــو را ...

بـه رسـم آیین به هم نمی رسیـد و این رنج است و

                                                             زندگی یعنی ایــــــــن...

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن کسی است که تا الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی...

   کاش می شد اشک را تهدید کرد

                                            مدت لبخند را تمدید کرد

                            کاش می شد از میان لحظه ها

                                                                    لحظه دیدار را نزدیک کرد...

 دوستت دارم...

یا علی بن موسی الرضا

با تو با تو بودنه.بی تو با تو بودنه.

من درد تو را اسان از دست ندهم

دل بر نکنم زتو تا جان ندهم

از تو به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار درمان ندهم

الهه جون و ناهید عزیز غم از دست دادن مادر بزرگ مهربونتونو که مثه مامانی خودم دوسش

 داشتم  از طرف خودم و شیما تسلیت میگم.امیدواریم غم اخرتون باشه.

ما رو هم در غمتون شریک بدونین.

روحش شاد و یادش گرامی.

اومدم تا ازssk جونمو داش مجتبامو داش شنگولم و ابجی گلم وخاله ناهید و عاجو جونو

 اق مهدی

 واق پیمان و اق معین و بقیه ی دوستای گلم که راهنماییم کردن تشکر کنم و بگم بازم منتظر

اظهار لطفتون هستم.

بشنو همسفر من

با هم رهسپار راه دردیم

با هم لحظه ها را گریه کردیم

ما در صدای بی صدای گریه بودیم

ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم

شاید در این راه اگر با هم بمانیم

وقت رسیدن شعر خوشبختی بخوانیم

امیدوارم خوشتون بیاد.همیشه شنگول باشین

زندگی کن وبرای دیگران باش.برای روشن کردن محفل دیگران شمع باش.بسوز و بساز و

روشنی بخش.خصوصا که ان دیگران ملزومات زندگی تو باشند.پس سوختن برای انانکه

دوستشان داری دوست داشتن است.

Happy Valentine

اینم واسه sskjoooonam مینویسم که خیلی... .

اخ که چه حالی داره چشم به راهت باشم...بارون بیادو تو نیای و من خیس بشم تموم اون خیابون

درازو پیاده گز کنم خودمو به خونه برسونم و ازاینکه تمام لباسام خیس شدن بفهمم که چه قدر دوست دارم .

اخ که چه حالی داره من وتو دست توی دست تموم اون خیابونو پیاده گز کنیم بعد خودمونو به

نیمکت پارک پرت کنار خیابون برسونیم.تو از برق تو چشام بفهمی که چقدر دوست دارم....

اخ که چه حالی داره...

همین خیال ها....همین ارزوها....همین خوش باوری ها....همین اومدو نیومد کردنا.... 

ولنتاین مبارک

میخوان داشته باشن

 که برایم دیر قرار دادی زود نخواهم و انچه را برایم زود قرار دادی

دیر نخواهم.

الهی امین